Archive for August 1, 2017

புல்தரையினில் தேங்கி நிற்கும் நீர்நிலை
பூலோக வரைபடத்தின் ஏதோவொரு பெருநிலத்தின்
வடிவத்தை ஒத்து இருந்தது
அருகிலிருந்த நிலத்தின் பனை மரங்களை பிரதிபலித்தபடியே
சட்டென வினவியது ஒன்று
பனைமரங்கள் மிகுந்த புலம் எதுவோ
அதில் தோன்றியிருந்த மீன்குஞ்சுகள்
பனைமட்டைகளை கலைத்து விளையாடின
திடம் யாவும் நீர்போல அதிர்வலைந்து கொண்டிருந்தது
பனையில் வாழ்ந்து வந்த காகம் ஒன்று
வீட்டை காலி செய்தது வீடடையும்போது
குஞ்சொன்று அந்த நீரில் தத்தளிப்பதையும்
மீன்கள் அதை தின்பதையும் கண்டுவிட்டபொழுது
வறண்டுவிட்ட கோடையில் மரம் தின்ற குட்டையின்
தடத்தில் எடையற்ற நண்டின் உயிர்ப்பில்லாத ஓடு
தும்பி உட்கார்ந்த புல்லின் நுனியை அழுந்தியபடியே

– அந்தை ராவதன் (இங்கிருந்து)

கனவுகளில் நமது நிலம் உருவாகி வருகிறது. நமக்கான நிலங்களை, நாம் இழந்த நிலங்களை, நாம் விலகிச்சென்ற நிலங்களை, நாம் கைவிட்ட நிலங்களை நாம் போகும் இடமெங்கும் நினைவுகளில் தூக்கி அலைகிறோம். நமக்கான சிறு நிகழ்வுகள் அந்த நிலங்களில் இன்னும் மிச்சமிருக்கின்றன. நமக்கான சொற்களைச் சொன்னவர்கள், நம்மை உருவாக்கும் வார்ப்புகளைப் படைத்து அளித்தவர்கள் அந்த பழம் நிலத்தில்தான் இன்னும் நமக்காக காத்திருக்கிறார்கள். நாம் திரும்பிப்போகமுடியாத நிலத்தை நமக்கான சிறுகூடுகளில் ஆகச்சிறியதாக கட்டிக்கொள்வதுதான் நம் கனவாக இருக்கிறது இல்லையா?

திரும்பிப்போகும் நிலம் நமது நிலமல்ல. கனவில் உருவாக்கிய நிலமும் நமது நிலமல்ல. நீரில் வரையப்பட்ட கோலமென இடைவிடாது மாறிக்கொண்டிருக்கிறது நிலம். நினைவில் தங்கியிருப்பது மட்டுமே நமக்கான நம் வாழ்விற்கான நாம் விரும்பும் நிலமாக இருக்கிறது. அங்கேதான் திரும்பிப்போக விரும்புகிறோம். அங்கிருந்து கிளம்பியதாகதான் நமது பயணங்கள் நினைவிலிருக்கின்றன. அத்தனை ஓட்டமும் அங்கே நாம் விரும்பியபடி சென்றடைவதற்கான பாதையாகத்தான் நாம் எண்ணிக்கொள்கிறோம். ஒரு போதும் அடையமுடியாத நிலத்திற்கான பாதைதான் நம்மை ஓடவைக்கிறது இல்லையா?

 

நிலம் ஒரு காலத்திலும் பசுமையாக இருந்ததில்லை. அதன் காய்ந்த அரக்கு நிறம் பற்றி அங்கிருக்கும்போது நமக்கு குற்றச்சாட்டுகள் இருந்தது. ஒரு நாள் அங்கிருந்து வெளியேறுகிறோம். புதிய நிலங்களைத் தேடி. புதிய வாய்ப்புகளைத் தேடி. அல்லது வெளியேற்றப்படுகிறோம். அந்த நிலங்களை நம்மிடமிருந்து பறிக்கும்போது. வலுத்தவர்கள் தங்கள் சிலைகளை அதில் நிறுவும்பொருட்டு. வெளியேறிய நிலங்களில் நமக்கான பசுமைகள் தளிர்க்கின்றன. அதுவரை காணாத மலர்கள் பூக்கத்தொடங்குகின்றன. நாம் நினைவில் பதித்திருக்கும் நிலத்தின் பசுமை நிலத்திலிருந்தல்ல. நாம் அங்கே விட்டுவந்திருக்கும் நமது காலடி வேர்களிலிருந்துதான் இல்லையா?