Archive for August 4, 2017

புயல் நாளொன்றில்

சீறும் பெருங்கடல் முன் நானும் அவனும்
கண்களுக்குப் புலப்படா நட்சத்திரங்களென
கரைமீதிருந்தோம்

என் மீதான கவிதையொன்றை
அவன் சொல்லத் தொடங்கிய போது
கண்ணாமூச்சியாடிக் களைத்த நண்டுகள்
வளைகளை மறந்து அவன் காலருகே
கொடுக்குகள் தூக்கி நின்றன

கரங்களிலிருந்த கோப்பையின்
வெள்ளை ஒயினில் கடலின் ஒருதுளி
கலந்து அருந்தினோம்

முத்தமிட்ட கணத்தில் மூக்கின் மீதோடி
உதட்டில் இறங்கியதோர் சின்னத் தூறலின் துளி

காற்றும் மழையும் கடலும் மதுவும்
எதிரெதிரே மோதிய அலைகளில்
நுரைகளாலான டிராகன்களின் பெருயுத்தம்

யாரோ பெரிய பெரிய பாறைகளை
கடலின் ஊடே எறிய நடுங்கின என் சொற்கள்

மெல்லிய உள்ளங்கைப் பற்றுதலில்
திடீரென அகன்று விரிந்தது நீர்ப்பரப்பு

கரை சூழ்ந்த கடலில் கரங்களைப் பிணைத்தபடி
உயர்ந்தெழும் அலைகளின் மீதான பரவசத்தில்
நீந்தினோம் புயலின் பயமற்று.

– தாரா கணேசன் (இங்கிருந்து)

 

தொலைதல் எல்லாருக்கும் தேவையாய் இருக்கிறது. திரைப்படங்களின் அதீதங்களை ஒத்த கனவுப்பிரதேசங்களுக்கு திரை இணைகளை ஒத்த துணைகளுடன் அல்லது அப்படி நினைத்துக்கொள்கிறவர்களுடன் ஒரு பயணம் தேவையாய் இருக்கிறது. இணையத்தின் மெய் நிகர் சச்சரவுகள் இல்லாத ஒரு பொழுதில், வாழ்வின் பழைய நினைவுகளை மீட்டுருவாக்கும் காலத்தில் போய் அமர்ந்து கொள்ள எல்லாருக்கும் வேட்கையிருக்கிறது. தினசரிகளின் சலிப்பிலிருந்து வாழ்வின் சலிப்பிலிருந்து நிஜங்களின் சலிப்பிலிருந்து வெளியேறி நின்று பார்க்கும்படியான காலம் எல்லாருக்கும் விதிக்கப்பட்டிருக்கிறதா என்ன?

தப்பிச்செல்கிறவர்கள் தன் பயங்களை தன்னுடன் எடுத்துச் செல்கிறார்கள். இடைவெளிகளை உருவாக்கியவர்கள் நினைவுகளைச் சுமந்தே எங்கும் அலைகிறார்கள். மெளனத்திலிருப்பவர்களிடம் ஏராளமான சொற்களிருக்கின்றன. இடைவிடாத போர்கள், இடைவிடாத முரண்கள் தொடர்பற்ற கணங்களில் எழும் கூரிய நினைவுகள். போதைகள் பயணங்கள் கேள்விகள் எல்லாம் ஒன்றுடன் ஒன்று பிணைந்து குழம்பி தன் இருப்பிடங்களை உருவாக்கிக்கொள்கின்றன. ஒரே ஒருவருக்கான உலகங்களை தனக்காக உருவாக்கிக்கொண்டவர்கள் ஒருபோதும் பிற பாதைகளை அறிவதேயில்லை.

கனவு இணைகளுக்கு நடுவேயும் பிணக்குகள் உருவாகி மறைகின்றன. அகங்காரங்களின் பாதை வழியாக வெளியேறி எதிர்பாராத இடங்களை அடைந்த பிறகு திரும்பிப்பார்க்கும்போது இடைவெளிகள் நிரப்பவியலாதக இருக்கின்றன. மூன்றாம் நபர்களின் சொற்கள் , இரண்டு மனங்களின் தயக்கங்கள், ஒற்றை மனத்தின் பயம் போதுமானதாய் இருக்கிறது எந்தச் சங்கிலியையும் அறுத்து எறிவதற்கு. பிணைப்புகள் அற்ற ஆரம்பக்காலங்கள் எளிதானதாக காட்சியளிக்கின்றன. மெல்ல மெல்ல இருள் கவிகிறது. வெளிச்சம் ஒரு நாள் திரும்பி வரும், அலை மீண்டும் கால் நனைக்கும் என காத்திருப்பது அல்லது இன்னொரு கடலுக்கு விலகிச் செல்வது அவரவர் தேர்வுகள்தானே?