#t1kavithai – வே.ராமசாமி

Posted: August 6, 2017 in Uncategorized

வாழ்வறு நிலை

மனதின்
சல்லி வேர்களில்
விழுந்து கொண்டேயிருக்கும்
நிகழ்வுகளின் கோடரி

கனவுப் பொதியில்
தீப்பற்றியெரிய
கேட்பாரற்றுக் கூச்சலிடும்
ஆன்மா

பசிவாடை வீசும்
நகரத் தெருக்களில்
அலைந்த கால்களில்
பிசுபிசுக்கும் நிராகரிப்பு

துயர வெளிகளில்
நைந்து நைந்து
துளிர்விடத் தயங்கும்
நம்பிக்கை

திசைகளெங்கும்
அறைவாங்கி
துடித்துவிழும்
உயிர்ப்பறவை

இக்கவிதையே
பற்றுக் கோடானால்
கழியுமோ
பிறவிப் பெருங்கடல்

முளைக்குமோ கருகுமோ
பாலை மணலில்
புதைந்த விதையாய்
கிடக்கும் வாழ்வு

– வே. ராமசாமி (இங்கிருந்து)

கண்ணெதிரிலேயே ஒரு பெருங்கூட்டம் நகரங்களுக்கு இடம்பெயர்ந்துகொண்டிருக்கிறது. நகரவாசிகள் மெல்ல மெல்ல ஒதுங்கி புற நகர்களை அடைந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். நகரத்திற்கும் புற நகரங்களுக்கும் இடையில் கண்ணுக்குத்தெரியாத ஒரு சுவர் எழும்பியிருக்கிறது. அத்தனை தொலைவுகளை அதன் செலவுகளை சந்திக்க இயலாதவர்கள் இடிந்த வீடுகளின் நினைவுகளைச் சுமந்தபடி குடிசைகளில் கைவிடப்பட்ட குழாய்களில் தெருவோரங்களில் தங்கியிருக்கிறார்கள். அவர்களின் இடம்பெயர்தல் கவனிக்கப்படாத ஒரு இலையுதிர்தலைப்போல நகரமெங்கும் வீழுந்து கொண்டிருக்கிறது. அவர்களின் நகரத்தை அவர்களிடமிருந்து பறித்து யாருக்குக்கோ கொடுத்துக்கொண்டிருப்பவர்கள் யாராக இருக்கிறார்கள்?

பகலெல்லாம் பெயரற்ற வேலைகளுக்காக ஆயிரக்கணக்கான கால்கள் நகரங்களில் நடந்துகொண்டேயிருக்கின்றன. பெருவாகனங்களிலிருந்து பெருவாழ்விலிருந்த் மெல்ல மெல்ல ஒதுங்கி சிலர் தன் அடுத்த படியில் சோர்ந்து அமர்ந்திருக்கிறார்கள். வாழ்ந்த காலத்தின் நினைவுகளிலிருந்து தப்ப முடியாதவர்கள் தன்னை யாரும் அறியாத இன்னொரு நகரத்திற்கு இடம்பெயர்கிறார்கள். அ ந் நகரத்திலிருந்து இங்கே வருகிறர்களும் இங்கேயிருந்து அங்கே செல்கிறவர்களும் ஒருவரை ஒருவர் சொல்லாமலே அறிந்திருக்கிறார்கள். ரயில் நிலையங்களில், பேருந்து நிலையங்களில் தனது எரியும் கொசுவத்திச் சுருளை அருகில் படுத்திருப்பவனுக்குமென நகர்த்தி வைக்கும் சிறு கைகளை நீங்கள் கவனித்திருக்கிறீர்களா?

ஒரு பெருமரத்தின் தளிரென தன் உறங்கும் குழந்தைகள் விழித்தெழும் முன்னர் நகர் நீங்கும் மனிதர்களை மொழிகள் இன்னும் அறியவேண்டும். அரசியலற்ற அரசியல்களுக்கு வெளியே எதன் மீதும் பற்றின்று நகரமெங்கும் இடைவெளியெற்று நடந்து சோர்ந்த நிலத்தில் பாய்கள் மறைக்க உறங்கும் கால்கள் கணக்கெடுக்கப்படவேண்டும். சொற்களற்று விதியென்றும் மதமென்று பாவமென்று தனக்கான சமாதனங்களை தனக்குள் உருட்டியபடி தூக்கமின்றி விழித்திருக்கும் கண்களுக்கு சில மில்லி போதைகள் போதுமானதென்ற சமாதானங்கள் எப்பொழுது உருவாகத்தொடங்கின என்றறிந்திருக்கிறோமா?

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s