Archive for August 8, 2017

கனவின் நீட்சி

நெரிசல் மிகுந்த
சாலையில்
மெல்ல நகரும்
பேருந்தின் கம்பியில் சாய்ந்தபடி
தன்னைமீறி வழிந்து பெருகும் கண்ணீருக்கும்
சற்றுமுன் கைதவறி
விழுந்து உடைந்து துர்நாற்றம் பரப்பும் அந்த கனவிற்கும்

நம்புங்கள்
எந்த சம்பந்தமும் இல்லை

 

– இலக்குவண் (இங்கிருந்து)

 

எல்லா சந்திப்புகளிலும் யாரோ ஒருவர் தனித்திருக்க விரும்புகிறார்கள். பேருந்துகளில் ஒருவர் கடைசி வரிசையில் ஜன்னலுக்கு வெளியே வெறித்தபடி அமர்ந்திருக்கிறார். நண்பர்களின் சந்திப்பில் ஒருவர் எதுவும் பேச வார்த்தையின்றி மெளனத்து அமர்ந்திருக்கிறார். குடிகொண்டாட்டங்களில் ஒருவர் தன்னைத்திறந்துகொள்ளாமல் எல்லாரையும் வேடிக்கை பார்த்தபடி அமர்ந்திருக்கிறார். படகுகளில், விமானங்களில், வீடுகளில், தெருக்களில், அலுவலகத்தில், பாதைகளில், கரையோரங்களில் யாரோ ஒருவர் நிச்சயம் தனித்து விடப்பட்டிருக்கிறார். தனித்திருக்கிறவர் சொற்களை விழுங்கியபடி மெளனத்த்தில் ஆழ்ந்திருக்கிறார். நாமும் ஒரு நேரத்தில் ஒரு இடத்தில் அப்படி அமர்ந்திருந்தவர்கள்தானே?

கனவுகளைத் தவறவிட்டவர்கள் மீண்டுவர காலம் தேவைப்படுகிறது. நொறுங்கிய கண்ணாடிகளை முகம்தெரியும் அளவிற்காவது கோர்த்து வடிவத்திற்குக்கொண்டுவர. வீழ்ந்த காகிதக்கோட்டைகளை மெல்ல அடுக்கி மீண்டும் எடுத்து வைக்க. நம்மை நாமே தொகுத்துக்கொள்ள. நமக்கான கனவல்ல. நமது கனவல்ல. நம்மில் எந்த இழப்பும் இல்லை. நமக்கான காலம் எங்கோ தொலைவில் இருக்கிறது. பொய்களின் வழி, பிம்பங்களின் வழி நம்மை மீட்டெடுக்கவேண்டியிருக்கிறது. இடம் நீங்கிச் செல்பவர்கள் திரும்பி வருவதற்கான பாதைகளை அடைப்பதைப்போல நம்மை நாமே நம் கனவுகளிலிருந்து அடைத்துக்கொண்டு வெளியேற வேண்டியிருக்கிறதுதானே?

கண்ணீர் ஒரு பெரும்புதையல். தகுதியற்றவர்களுக்க, தகுதியற்ற இடங்களில் பகிர்ந்து கொள்ளமுடியாத ரகசிய புதையல். ஆனாலும் மனம் மூளை போராட்டங்களை கண்ணீர் வழியாகத்தான் வெளியேற்றவேண்டியிருக்கிறது. அதற்குத்தகுதியானவர் முன்பாக, அறிந்து கொள்வதில் தவறில்லை என நாம் நம்பும் உயிர்களுக்கு முன்பாக சிறிது கண்ணீர் பகிர்வதில் ஆசுவாசம் கிடைக்கிறது. கண்ணீர் நம்பிக்கையானவர்கள் முன்பாக தாள்பணியும் நம் ஆயுதமா இருக்கிறது. வெளியேற விரும்பும் மனிதர்களுக்கு முன்பாக நாம் ஒருபோதும் கண்ணீர்விடுவதில்லைதானே?