Archive for August 9, 2017

இரவு
நிறத்தை இழந்து கொண்டிருக்கிறது.
நிறத்தை இழந்து கொண்டிருக்கும் இரவின்
நாளைய
புதிய நிறத்தைப் பற்றிய
விவாதங்கள் தொடர்கின்றன

கருமை மறைக்கப்பட்டால்
நிலா
நட்சத்திரம்
மினுமினுப்பை இழக்க நேரிடும்.
காலங்கள் அதிவேகமாய் ஓடி வருகின்றன
இரவின் நிறத்தைப் பிடுங்கிச் செல்ல

– வீ.மணிமொழி (இங்கிருந்து)

 

தனிமையின் பேரடையாளம் இரவு. மெளனத்தில், விலக்கப்பட்டு , விலகி அமர்ந்திருப்பவர்கள் இரவில் தன் முழு உருவத்தில் இருக்கிறார்கள். உறங்காத இரவுகள் எல்லாமும் பேரழிவுகளின் நினைவுகளைக் கொண்டவையாக இருக்கின்றன. இருள் மறைக்கப்பட்டவற்றின் அடையாளமாக இருக்கின்றன. மறந்துவிட்டதாக, விலகிவிட்டதாக, எடுக்கப்படும் அத்தனை நாடகத்தின் நிஜமுகங்களும் இரவில் வெளிவருகின்றன. பேரிருளின் தனிமை நம் முகமூடிகளை கழற்றவைக்கிறது. ஆடைகளற்ற பெரு நிர்வாண மனத்திலிருந்து கசடுகள் தன் முகம் இருள் பட வெளிவருகின்றன.யாரும் பார்க்காத இடங்களில்தானே நாம் நாமாக இருக்க முடியும்?

தோல்விகளில் அணைத்துக்கொள்ளும் இரவுகள் தூரத்து வெளிச்சங்களைச் சொல்லி ஆற்றுப்படுத்துகின்றன. மீண்டும் விடியுமென நமக்கான நம்பிக்கையை இரவுகள் ஒளித்துவைத்திருக்கின்றன. மீண்டும் இந்தக்கனவுகள் நிறைவடையும் ஒரு நாள் விழித்தெழுவோம் யாரும் நம்மை அழிக்க எத்தனிக்காத பகல் ஒன்று தொலைவில் தெரிகிறது. சோர்வுகளின் சாத்தியங்களை நீக்கி மறு நாளைக்கான மனங்களை இரவுகளை மீண்டும் உருவாக்குகின்றன. யாரும் காணாத இருளுக்குள் நம் கண்ணீர் தொலைந்து போகச் செய்வதில் அகங்காரங்கள் தோற்பதில்லை என்பதுதானே காரணமாக இருக்கமுடியும்?

வெற்றிகளிலிருந்து தோல்விக்கு மீளவேண்டியிருக்கிறது. பகல்களிலிருந்து இரவுக்கு வந்து சேரவேண்டியிருக்கிறது. சுழலின் உயரப்படிக்கட்டுகளில் ஏறுகிறவர்கள் மறு இரவிலேயே மீண்டும் இறங்கவேண்டியிருக்கிறது. கடிவாளமிட்ட குதிரைகள் தன் பாதை மாறாமல் சுற்றிவருகின்றன. செல்லும் எல்லாம் திரும்பி வரும் என்ற நம்பிக்கையை இரவுகள் அளிக்கின்றன. எல்லா இருளும் மீண்டும் ஒளிகொண்டு துலங்குமென நம்பிக்கை உருவாகிறது. அத்தனை மனிதர்களிடமிருந்தும் விலகி நாமே உருவாக்கும் அழகிய இன்னல்களற்ற கனவிற்குள் நம்மால் புகுந்து கொள்ள முடிகிறது. நாம் வாழவிரும்புவது நம்மை ஆற்றுப்படுத்தும் ஒரு பொய்க்குள்ளாகத்தானே?

Advertisements